9 Νοεμβρίου 2017

Τρέχουμε για την Ανδριάνα!!!

-Γιατί υπάρχει κακία στον κόσμο μανούλα; Γιατί να υπάρχουν φτωχά, ορφανά, βασανισμένα παιδάκια;

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια της Ανδριάνας πριν κοιμηθεί εκείνο το βράδυ του Οκτώβρη.
Η Ανδριάνα ένα μήνα πριν κλείσει τα 10 χρόνια της έφυγε αναπάντεχα από τη ζωή από εγκεφαλικό ανεύρυσμα.
Την Ανδριάνα δε τη γνώριζα προσωπικά. Ούτε εκείνην ,ούτε τη μαμά της. Τις γνώριζα όμως μέσα από το ιστολόγιο της μαμάς Ζέφης  Παίζουμε Μαζί.  

Η Ανδριάνα όπως γράφει η μαμά της στην ανάρτησή της λάτρευε το τρέξιμο. 
Γι αυτό και οι γονείς της θα συμμετέχουν στον αγώνα 5 χιλιομέτρων στον Κλασσικό Μαραθώνιο της Αθήνας την Κυριακή 12 Νοεμβρίου.
Θα τρέξουν στην μνήμη της κορούλας τους για να ακουστούν τα τελευταία λόγια της μονάκριβης τους κόρης. Θέλουν να είμαστε όλοι εκεί για να περάσουμε το τελευταίο μήνυμα της Ανδριάνας να μην υπάρχει κακία στον κόσμο, να μην υπάρχουν φτωχά και βασανισμένα παιδιά. 





Διάρκεια αγώνα 07.45–09.05

Αγώνας Δρόμου 5χλμ WIND - Πρωί Εκκίνηση επί της Λεωφόρου Αμαλίας στο ύψος του Μεγάρου Μποδοσάκη Τερματισμός μέσα στο Παναθηναϊκό Στάδιο

Block Εκκίνησης: 5 
Επώνυμο ANAPLIOTI 
Όνομα:ANDRIANA
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58961


Block Εκκίνησης: 5
Επώνυμο: ANAPLIOTIS
Όνομα: IOANNIS
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58960


Block Εκκίνησης: 5
Αριθμός Συμμετοχής στον αγώνα (BIB): 58959
Block Εκκίνησης: 5

Επώνυμο: RAFTOPOULOU

Όνομα: ZAFEIRIA


Αντιγράφω την παράκληση της μητέρας
Παρακαλώ θερμά κοινοποιήστε το.Όσοι από εσάς επιθυμείτε να τρέξετε σε κάποιον από τους αγώνες του Μαραθωνίου την Κυριακή 12 Νοεμβρίου, μπορείτε αν θέλετε να τυπώσετε και να καρφιτσώσετε στην φανέλα σας τα τελευταία λόγια της κόρης μας, πριν φύγει από ανεύρυσμα. Κι όσοι από εσάς είστε κατά μήκους του δρόμου, ή στον τερματισμό θα χαρούμε πολύ και θα νιώσουμε μεγάλη τιμή, αν σας δούμε εκεί, να το φοράτε για να ακουστεί δυνατά το μήνυμα της κόρης μας που είναι μήνυμα κάθε παιδιού. Επίσης μπορείτε να το βάλετε στην εικόνα του προφίλ σας στο facebook.




                                           Εγώ θα είμαι εκεί!!!


24 Οκτωβρίου 2017

Τρία πράγματα που θέλω να “μάθω“ στους μαθητές μου.

Η Αντωνία ξεκίνησε πριν λίγες μέρες ένα καινούριο παιχνίδι /πρόκληση.  Καιρό έχω να πάρω μέρος σε ένα τέτοιο "παιχνίδι", μη σας πω και χρόνια. Είπα λοιπόν αν ακολουθήσω. Δε ξέρω αν θα γράφω όντως μέρα παρά μέρα αλλά θα προσπαθήσω να γράφω δύο φορές την εβδομάδα.  Μαζί με το κείμενο θα αναρτώ και μια φωτογραφία . Τα θέματα που έχει θέσει η Αντωνία είναι τα εξής:

1. Δέκα πράγματα που με κανουν ευτυχισμένη 
2. Κάποιος που θαυμάζω 
3. Πέντε μέρη που θα ήθελα να επισκεφθώ για πρωτη φορά 
4. Πεντε μερη τα οποία θα ήθελαν να επισκεφθώ ξανά 
5. Κάτι που παλεύω να ξεπεράσω 
6. Δυο σοφές φράσεις (quotes) που με αγγίζουν 
7. Κάτι που με απασχολεί (πέρα από τα καθημερινά, οικογενειακά - προσωπικά) 
8. Τι θα γινόταν αν... 
9. Κάτι που μου λείπει και κάτι που δε θα βρω αλλού 
10. Ένα γράμμα σε κάποιον...
11. Τρία πράγματα που θέλω να “μάθω“ στα παιδιά μου
12. Πέντε πράγματα που μου αρέσουν στον εαυτό μου
13. Πέντε πράγματα για τα οποία νιώθω ευλογημένη 
14. Μια λέξη, που να αρχίζει από το γράμμα που αντιστοιχεί στην ώρα που θα ανοίξω τον blogger
15. Ένα όνειρο ή/και ένα παραμύθι 


 Δε θα ακολουθήσω ούτε εγώ τη σειρά. Θα ξεκινήσω με τρία πράγματα που θέλω να μάθω στους μαθητές μου. Παιδιά δικά μου δεν έχω. Έχω όμως τους μαθητές μου που όπως ξέρετε αποκαλώ παιδιά μου. 
Φυσικά μέσα στα τρία αυτά πράγματα δε θα δείτε ούτε την κλίση των ρημάτων, ούτε τα παραθετικά των επιθέτων. Άλλα μαθήματα είναι τα πιο σημαντικά χωρίς φυσικά να αφήνω στην άκρη το μαθησιακό κομμάτι. 

1. Μαθαίνω να λέω όχι.
Λέω όχι σε ό,τι μου προκαλεί πόνο. Λέω όχι σε ό,τι μου προκαλεί φόβο. Όχι σε καθετί που με κάνει να σκεφτώ πως "κάτι δεν πάει καλά".  Τους λέω συνεχώς πως έχουν δικαίωμα αλλά και υποχρέωση στον εαυτό τους να λένε ΟΧΙ. Ακόμα και αν είναι ένα άγγιγμα στα μαλλιά. Αν τους δυσαρεστεί πρέπει να πουν "σταμάτα να το κάνεις αυτό". Τώρα που είναι παιδιά αλλά και όταν θα είναι ενήλικες. 

2.  Κάποια μυστικά δεν πρέπει να μένουν μυστικά.

Κάποια μυστικά μας προκαλούν χαρά. Ένα δώρο που πήραμε κρυφά στη μαμά ή στον μπαμπά , ένα πάρτυ έκπληξη που ετοιμάζουμε σε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο. 
Υπάρχουν όμως μυστικά που μας προκαλούν φόβο, ντροπή , πόνο. 
Όποιος μας αγαπάει δεν μας ζητάει να κρατήσουμε ένα μυστικό που μας πονάει. Ακόμα και αν είναι κάποιος μεγάλος ,κάποιος που αγαπάμε. Όποιος και αν είναι αυτός. Ποτέ ποτέ δεν πρέπει να κρατάμε μυστικό κάτι που μας πονάει, μας στεναχωρεί , μας κάνει να ντρεπόμαστε ή να φοβόμαστε. Αυτός που το ζητάει αυτό δεν μας αγαπάει πραγματικά.  Όσοι μας αγαπάνε δεν μας φοβίζουν, δεν μας απειλούν.Αν λοιπόν κάποια στιγμή στη ζωή μας συμβεί κάτι τέτοιο ακόμα και όταν θα είμαστε μεγάλοι δεν πρέπει ποτέ να φοβηθούμε να μιλήσουμε. Μιλάμε αμέσως γι αυτό σε κάποιον. Στους γονείς μας, στον νονό , στην δασκάλα μας. Πάντα κάποιος θα υπάρχει στην ζωή μας  για να μας βοηθήσει. Αντίστοιχα αν ένας φίλος μας , μας εμπιστευτεί ένα τέτοιο μυστικό πρέπει πάλι να ζητήσουμε βοήθεια. Δεν είμαστε καρφί αν αποκαλύψουμε το μυστικό του, αντίθετα θα τον βοηθήσουμε .


3.  Σέβομαι όλους τους συμμαθητές μου, όλους τους ανθρώπους. Τον συμμαθητή μας απο την Συρία, το αγόρι με τα πεταχτά αυτά, το κορίτσι με την μαντίλα και τα περιττά κιλά, το παιδί με τα γυαλιά  και τις φακίδες. Το συμμαθητή μας που δυσκολεύεται και έχει δίπλα του μέσα στην τάξη μια άλλη δασκάλα . Δεν κρίνω τους ανθρώπους με βάση την εμφάνιση, την καταγωγή ή τη θρησκεία τους. Όχι μόνο τους σέβομαι αλλά τους υπερασπίζομαι.  Ένας για όλους και όλοι για έναν. Όταν είμαστε ενωμένοι σαν γροθιά κανείς δεν μπορεί να μας εκφοβίσει. 
Δε μένουμε θεατές. Δε ξεχνάμε πως " το λάθος είναι λάθος ακόμα και αν το κάνουν όλοι , το σωστό είναι σωστό ακόμα και αν δεν το κάνει κανείς.




17 Οκτωβρίου 2017

Όλα είναι αλυσίδα.

Το καλοκαίρι που μας πέρασε ξεκίνησα τρέξιμο. Ναι εγώ! Όσοι με γνωρίζετε προσωπικά θα αναρωτιέστε τώρα."Η Άννα; Κάποιος χάκαρε το ιστολόγιό της και κάνει ανάρτηση στο δικό της χώρο,  να την ενημερώσουμε".
Εγώ είμαι , εγώ, μην πάρετε την δίωξη.  Εγώ που έκανα την απόσταση καναπές - κουζίνα - καναπές με μεγάλη ευκολία πολλές φορές την μέρα. Εναλλακτικά έκανα την απόσταση κρεβάτι -καναπές- κρεβάτι . Στο τσακιρ κέφι πήγαινα και στο περίπτερο. Ε εγώ άρχισα τρέξιμο. Έτσι απλά μια μέρα. Χωρίς να με κυνηγάει κάποιο κυνηγόσκυλο, λυκόσκυλο γενικά τετράποδο. Χωρίς να έχω δει κατσαρίδα και χωρίς κανείς να με κυνηγάει με ένα όπλο. Έτσι απλά μια μέρα.
Όλα ξεκίνησαν απο την ανάρτησή της Αντωνίας απο το ιστολόγιο Crazy Tourists στην οποία η Αντωνία έγραφε πως ξεκίνησε τρέξιμο.  Σκέφτομαι "γιατί όχι;"
Απαντώ μόνη μου "μα καλά δε βλέπεις που η κοπέλα γράφει πως έχει να γυμναστεί 5 χρόνια; Εσύ έχεις να γυμναστείς απο το σωτήριο έτος 1997 που τελείωσες το Λύκειο".
Είπα όμως να προσπαθήσω....και τελικά με υπομονή και επιμονή τα κατάφερα. Δεν θα σας αναλύσω τώρα τις προπονήσεις μου. Τα γράφω αλλωστε και στην ανάρτηση που φιλοξένησε η Αντωνία στο ιστολόγιο της. Πάμε στο σήμερα.....
Δυο εβδομάδες πριν έτρεξα στον πρώτο μου αγώνα 5 χιλιόμετρα , δηλαδή 5.000 μέτρα. Πήρα μέρος στον αγώνα του συλλόγου "Άλμα Ζωής" . Ένας αγώνας για την πρόληψη του καρκίνου του γυναικείου στήθους. 
H χαρά μου ήταν μεγάλη που τα κατάφερα και ας είχα θέση 5700 και χρόνο 50 ολόκληρα λεπτά ( χωρίς να σταματήσω όμως για περπάτημα)
 Που να ήξερα πως ήταν μόνο η αρχή και η χαρά μου θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη.  Αποφασίζω να στείλω ένα κείμενό μου στην Αντωνία , σαν Guest Post. 
To στέλνω , η Αντωνία με ευχαριστεί αλλά εγώ πόσα ευχαριστώ να της πω για όσα έγιναν μετά;
Ποστάρει λοιπόν το κείμενό μου στο ιστολόγιό της αλλά και στην σελίδα της στο Facebook. 
Διαβάζει το κείμενο μια άλλη διαδικτυακή φίλη και μου στέλνει ένα μήνυμα να μου πει μπράβο και πόσο χαίρεται με αυτή μου την αλλαγή. Είναι τέτοια η χαρά της που στέλνει την ανάρτηση σε μια δική της φίλη.....η οποία ζητάει να γράψω ένα κείμενο 380 λέξεων για το τρέξιμο . Γράφω το κείμενο , το στέλνω και με ενημερώνει πως θα δημοσιευτεί στην εφημερίδα "Τα Νέα" στο ένθετο "Τρέχω"
Δικό μου κείμενο σε εφημερίδα; Δικό μου κείμενο σε ένθετο "Τρέχω"; Δικό μου κείμενο στην στήλη "Ο δρομέας;" Κάποιος μας κάνει πλάκα......Mπορείτε να το διαβάσετε εδώ. 
Έτσι το Σάββατο που μας πέρασε είδα τη φάτσα μου στην εφημερίδα. Περίεργο συναίσθημα. Ντρεπόμουν να το πω σε γνωστούς και φίλους. Να ποστάρω τα νεα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook; Μπα, τι λέτε καλέ; Το είπα σε 4-5 φίλους και αυτό ήταν.....
Kαι έρχεται η φίλη και συνάδελφος και πλέον Manager μου Τζένη και βάζει φωτογραφία το άρθρο. Αρχίζουν τα μηνύματα αγάπης και ενθάρρυνσης , τα μπράβο και εγώ καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι ( αλήθεια πως καμαρώνει ένα σκεπάρνι και μάλιστα γύφτικο;).

Αλλά έχουμε και συνέχεια.....Μια άλλη καλή φίλη η Σοφία απο το ιστολόγιο Share Your Likes με κάνει tag σε έναν διαγωνισμό του ΟΠΑΠ με δωράκι μια συμμετοχή στον Μαραθώνιο. Στα 5 χιλιόμετρα ε; Το διευκρινίζω μη νομίζετε πως την ψώνισα εντελώς. Το Σοφάκι λοιπόν με ενημερώνει, εγώ δηλώνω συμμετοχή και ........ ο Μαραθώνιος και το Καλλιμάρμαρο με περιμένει! Εδώ να σας πω πως αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο...Οι συμμετοχές είχαν κλείσει απο τον Απρίλιο. Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να είμαι εκεί.


Όλα ήταν μια αλυσίδα λοιπόν. Όλα! Αν κάτι απο όλα αυτά δε γινόταν την συγκεκριμένη στιγμη εγώ δε θα είχα την ευκαιρία να τερματίσω στο Καλλιμάρμαρο φέτος.

Θέλω να ευχαριστήσω μέσα και απο αυτήν εδώ την ανάρτηση την Αντωνία γιατί χωρίς εκείνη να το ξέρει άλλαξε την καθημερινότητά μου και έκανα στον εαυτό μου ένα σπουδαίο δώρο.

Να ευχαριστήσω τον κουμπάρο μας και φίλο Γιώργο που όλο το καλοκαίρι του έστελνα μέσω viber τους άθλους μου !

Γιώργοοοοοο έτρεξα 200 μέτρα! Δεν είναι φοβερό; 
Γιώργο έτρεξα 3 λεπτάαααααα.
Γιώργο τώρα έτρεξα 230 μέτρα και 48 εκατοστά. Δεν είναι φοβερό;

Αφήστε που έκανε και ανάρτηση για μένα. Διαβάστε εδώ την ανάρτησή του και γενικά αρχίστε να διαβάζετε το ιστολόγιο του. Εκεί κάπου θα δείτε και τη δική του ιστορία. Απο τον καναπέ βρέθηκε στον Μαραθώνιο. Όχι αυτόν με τα 5 που θα τρέξω εγώ αλλά με τα 42!

Ευχαριστώ την μάνατζερ μου Τζένη. Συνάδελφο, πατριωτάκι ( άφησε και αυτή το αγαπημένο μας νησί για τον έρωτά της) και καλή φίλη. Μοιραζόμαστε την ίδια αγάπη για το νησί μας, τους μαθητές μας και τα βιβλία. Την τρέλανα την κοπέλα. Εδώ να πω πως είχε διαβάσει το κείμενο πριν δημοσιευτεί. Μου έχει φέρει γούρι ! Δεν την αλλάζω. Αυτή ξέρω αυτή εμπιστεύομαι.  29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν να συμβουλεύεστε την Τζένη μαζί με το Skip ( αυτοί ακόμα 29 είναι;)

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Σοφία για την ενθάρρυνση ( το σχόλιο σου με συγκίνησε να ξέρεις) , τη σκέψη , την ενημέρωση που οδήγησε σε αυτό το μοναδικό δώρο για μένα!


Ευχαριστώ πολύ την Ντεμίνα την φίλη που διάβασε την ανάρτηση της Αντωνίας και σκέφτηκε να στείλει το κείμενο μου στην φίλη της.
Ευχαριστώ τη φίλη της Μαρία Σπανουδάκη και τον Γιάννη Βασαλάκη για την ευκαιρία που μου έδωσαν . Πλέον έχω γίνει φανατική αναγνώστρια του "Τρέχω"

Να μη ξεχάσω και την Γεωργία που πήρε την εφημερίδα για να με διαβάσει!

Ένα μεγαλύτερο ευχαριστώ στον άντρα μου! Που με ενθαρρύνει, με βοηθάει, με στηρίζει , με προσέχει και πάνω απο όλα που είναι στη ζωή μου.

Ξέρετε κάτι ; Όλα αυτά τα πρόσωπα είναι άνθρωποι που γνώρισα μέσα απο εδώ. Η Αντωνία, η Σοφία, η Τζένη, η Ντεμίνα, η Γεωργία. Ακόμα και τον κουμπάρο αν το πάω πιο πίσω το ιστολόγιο ήταν η αιτία. Γιατί αν δε γνώριζα τον Χρήστο μέσα απο εδώ , δε θα είχα γνωρίσει ούτε τον κουμπάρο.

Και βλέπεις και νιώθεις πως άνθρωποι που κάποιους δε τους έχεις συναντήσει καν είναι εκεί για σένα. Χαίρονται με την χαρά σου, ενδιαφέρονται και σε στηρίζουν. Ο καθένας με τον τρόπο του. Ακόμα και ένα σχόλιο, ένα μήνυμα...πόσο σημαντικό. Χωρίς να έχουν κάτι να κερδίσουν. Το κάνουν απλά για σένα. Νιώθω τυχερή γι αυτό. Πολύ τυχερή!
Ευχαριστώ πολύ και όλους εσάς που ακόμα περνάτε μια βόλτα από αυτόν εδώ το χώρο και μέσα στην προσωπική μου σελίδα στο Facebook.

Ευχαριστώ , ευχαριστώ για το Όσκαρ... ε συγγνώμη άλλη εκδήλωση αυτή!

Υπόσχομαι φέτος να γράφω πιο συχνά. Το έχω πει πολλές φορές το ξέρω. Απλά πλέον θα έχω και άλλα πράγματα να σας πω , εκτός απο το σχολείο.

ΥΓ1.Τα ορθογραφικά θα τα ανακαλύψω στην δεύτερη ανάγνωση αφού δημοσιευτεί. Πατάω δημοσίευση χωρίς να το διαβάσω ξανά.
ΥΓ2 Αλεξία , Λούλα , Χαρούλα και κουμπάρα δε σας ξέχασα εσάς απλά εσάς σας πρήζω καθημερινά στο τηλέφωνο.


11 Οκτωβρίου 2017

Μπαγιάτικα νέα

Αλλαγή σχολείου και φέτος. Δεν γκρίνιαξα τις πρώτες μέρες εδώ όπως κάθε χρόνο αλλά είπα να σας πω τα νέα μου έστω και καθυστερημένα.
Κρίθηκα υπεράριθμη και φέτος. Παρασκευή πήγα στο νέο σχολείο και Κυριακή άδειασε θέση στο σχολείο της οργανικής μου. Αν και το προσπάθησα δεν κατάφερα να επιστρέψω παρόλο που ακόμα εκεί έχουν ανάγκη απο εκπαιδευτικό.
Δεν έχω κάποιο παράπονο απο το νέο μου σχολείο. Οι συνάδελφοι απο την πρώτη στιγμή μου φάνηκαν φιλικοί και συνεργάσιμοι. Ο διευθυντής επίσης καλός . Το σχολείο είναι κοντά στο σπίτι οπότε μια χαρά και από το θέμα αυτό. Πήρα Γ τάξη με 24 παιδιά. Δεν είχα και πολλές επιλογές είναι αλήθεια.
Αυτό που με εκνευρίζει είναι πως 5 χρόνια στην Αθήνα έχω αλλάξει 5 σχολεία. Θα ήθελα να είμαι και εγώ σε ένα σχολείο, να μπορώ να πάρω την τάξη μου για δεύτερη χρονιά, να μην κουβαλάω τα καλοκαίρια όλα μου τα πράγματα από το σχολείο στο σπίτι. Ένα θετικό έχει όλο αυτό. Γνωρίζω καινούριο κόσμο. Στο τέλος θα ξέρω περισσότερο κόσμο στον χώρο των εκπαιδευτικών  στην Αθήνα απο όσο ξέρω στην ιδιαίτερη πατρίδα μου!

8 Οκτωβρίου 2017

Μπήκα στο μουσείο!

Μάθημα στη Μελέτη.

Μιλάμε για την πόλη μας, την περιοχή μας. Στην συνέχεια το βιβλίο ζητάει να ζωγραφίσουν ένα έργο που θα ήθελαν να γίνει στην Αθήνα.
Είδα πάρκα, γυμναστήρια, γήπεδα, μαγαζιά με ρούχα .... από όλα είχε ο μπαξές.
Αλλά το πιο σημαντικό έργο που λείπει φίλοι μου από την Αθήνα είναι ένα!
Ούτε εγώ δε το είχα σκεφτεί. Λείπει το Μουσείο Καλύτερων Δασκάλων.
Ένα μουσείο που όπως είπε ο μαθητής μου θα μπαίνουν οι καλύτεροι δάσκαλοι για να τους θαυμάζουν όλοι. Γιατί τους καλούς δασκάλους πρέπει όλοι να τους γνωρίζουν. 
Θα έρχονται και απο τις άλλες χώρες να μας καμαρώνουν. Φυσικά σε ένα τέτοιο μουσείο θα μπει και η αφεντομουτσουνάρα μου!!!

Μάλιστα στην πρώτη θέση. Όχι παίζουμε!Τρέμε Αφροδίτη της Μήλου.


27 Σεπτεμβρίου 2017

Τριτάκια

Λίγα χρόνια πριν, τάξη Γ όπως και φέτος. Ερώτηση σοβαρή μαθητή μου.


-Κυρία τι δουλειά κάνετε εσείς;

Αναρωτιέμαι τώρα εγώ....
Τι νομίζει πως κάνω κάθε πρωί μέσα στην τάξη;

Αφού τον ενημερώνουν οι υπόλοιποι πως είμαι δασκάλα αναρωτιέται

"Κάθε πρωί είναι εδώ , πότε πάει στη δουλειά;"




4 Ιουνίου 2017

Χάρισε χαμόγελα....

Να μαι πάλι αλλά πάλι άργησα....Εντάξει δείξτε επιείκεια ! Τελευταίες μέρες στο σχολείο, θεατρικό και οξεία καλοκαιρίτιδα σε μικρούς και στην μεγάλη.
Δε ξέρω με τι να ξεκινήσω να γράφω για τη χρονιά που πέρασε. Τυχαία λοιπόν η επιλογή όπως έπεσε το μάτι μου στις φωτογραφίες. 
Εδώ να σημειώσω ένα σημαντικό  θέμα που είχα να αντιμετωπίσω στην αρχή της χρονιας με μια μαθήτρια μου. Με λύπη μα και θυμό παρατήρησα απο την πρώτη μέρα πως μέσα στην τάξη υπήρχε έκδηλος ρατσισμός απέναντι στο παιδί αυτό εξαιτίας του χρώματος της. Ναι ρατσισμός....Όχι τύπου "αααα είσαι μαύρηηηηη, είσαι μαύρηηηηηη". Πιο δύσκολα πράγματα. Περνάει η μαθήτρια αγγίζει ένα θρανίο και βγαίνουν στο λεπτό τα αντισηπτικά μαντιλάκια. Ακουμπάει το μολύβι ενός παιδιού .....και το παιδί πετάει το μολύβι στα σκουπίδια. Ναι καλά διαβάζατε. Έγινα έξαλλη. Πόνεσε η καρδιά μου αλλά θύμωσα πολύ. Ναι με τα παιδιά. Γιατί έτσι φέρονταν το σύνολο των αγοριών και τα κορίτσια δεν έκαναν τίποτα. Ξεκίνησε λοιπόν συζήτηση. Μαραθώνιες συζητήσεις. Με ή χωρίς την μαθήτρια μπροστά . Την έβαζα συνεχώς να μοιράζει τετράδια. Τι θα έκαναν ; Θα πέταγαν και το τετράδιο. Τα παιδιά μπορώ να πω πως σοκαρίστηκαν. Αυτό με σόκαρε ακόμα περισσότερο. Δε θέλω να επεκταθώ περισσότερο. Χαίρομαι που άλλαξαν στάση. Μήνες αργότερο εκείνο το παιδί που είχε πετάξει το μολύβι , έκατσε μαζί της στο θρανίο. Δε μπορώ να πω πως κάνουν παρέα στο διάλειμμα ( έχει έναν φίλο κολλητό πάντως) αλλά δε την ενοχλούν. Απο την αρχή έβαλα τα όρια στην τάξη, μίλησα, φώναξα και την υπερασπίστηκα. Δεν άφηνα τίποτα να πέσει κάτω. Ακόμα και ένα βλέμμα τους , το έβλεπα , σταμάταγα το μάθημα και μίλαγα....Πόσες ατέλειωτες ώρες. Δεν πήγε τίποτα χαμένο ευτυχώς.

Μια μέρα απο αυτές της μαραθώνιας συζήτησης τους μοίρασα χαρτάκια και τους είπα να μοιράσουν χαμόγελα. Να διαλέξουν ένα παιδί -όχι τον κολλητό τους-και να του γράψουν τον λόγο που είναι χαρούμενα που είναι το παιδί αυτό στην τάξη τους. Με χαρά είδα πως μαθήτρια μου σκέφτηκε εκείνο το κορίτσι . Δεν ήθελα να πω εσύ γράψε γι αυτόν με το ζόρι αλλά θα στεναχωριόμουν αν κάποιο παιδί δεν έπαιρνε χαρτάκι. Είχα βέβαια έτοιμο το plan B. Θα έγραφα κάτι εγώ! Ευτυχώς δεν χρειάστηκε.













30 Μαΐου 2017

Επέστρεψα....

Έχουν περάσει μήνες που έχω να γράψω εδώ!
Πόσες φορές είπα "ααα να το γράψω αυτό στο ιστολόγιο το απόγευμα" και αναβολή στην αναβολή πιάσαμε Μάιο...ο οποίος τελειώνει αύριο.
Κίνητρο για να επιστρέψω η επιμόρφωση Β1 Επιπέδου στις Νέες Τεχνολογίες. Εργασία που είχαμε χθες; Να φτιάξουμε ένα ιστολόγιο! Χα , έχω ιστολόγιο είπα και με χαρά το έδειξα στους συναδέλφους μου. Μάλιστα ένας απο τους συμμαθητές μου , μου είπε πως στο ιστολόγιό μου έχει μπει αρκετές φορές. Είπα λοιπόν να γράψω επιτέλους μια νέα ανάρτηση.

Η σχολική χρονιά πέρασε τόσο γρήγορα αυτή τη χρονιά. Τελικά όσο και αν γκρίνιαξα στην αρχή που άλλαξα σχολείο πέρασα ΚΑΙ φέτος όμορφα.
Μάθαμε, τσακωθήκαμε, γελάσαμε, θυμώσαμε, φιλιώσαμε, κλάψαμε, παίξαμε, τραγουδήσαμε, δημιουργήσαμε ....είναι τόσες πολλές οι στιγμές που δε ξέρω τι να πρωτογράψω!
Πάω να δω τις φωτογραφίες που έβγαζα και υπόσχομαι ( αν με διαβάζει πλέον κάποιος) να επιστρέψω σήμερα κιόλας με νέα ανάρτηση ( καλά μπορεί και αύριο)



2 Νοεμβρίου 2016

Τι θα ήθελα να ξέρει για μένα η δασκάλα μου.

Το είχα δει κάπου κάποια στιγμή και είχα σκεφτεί "θα το κάνω".
Δε θυμάμαι το που ακριβώς. Όσοι είστε συνάδελφοι θα καταλάβετε τι εννοώ. Είναι πχ Δεκέμβριος και εσείς βλέπετε ένα υπέροχο λαγουδάκι και λέτε "θα το κάνω το Πάσχα".
Αντίστοιχα το καλοκαίρι εκεί που ψάχνετε σε ποια παραλία πρέπει να πάτε στο μέρος που θα κάνατε διακοπές, παίρνει το μάτι σας κάτι που θα ήταν τέλειο να το κάνετε τις Απόκριες.
Ε κάπως έτσι και αυτό. Δε θυμάμαι που το είδα. Νομίζω στους Μικρούς Μεγάλους. Το έψαξα σήμερα το πρωί δεν κατάφερα να το βρω. Βρήκα όμως αυτό εδώ .Πάντως πρέπει να αρχίσω να είμαι πιο οργανωτική με όλα αυτά και βασικά να αρχίσω να χρησιμοποιώ σοβαρά το pinterest.

Χθες λοιπόν μοίρασα χαρτάκια στα παιδιά και έγραψα στον πίνακα  ;

Θα ήθελα να ξέρει για μένα η δασκάλα μου......


Στην αρχή αρκετά κόλλησαν. Δεν υπάρχει κάτι που δε ξέρετε, τα ξέρετε όλα, δε ξέρω τι να γράψω κτλ. Τους είπα πως αν κάποιος δεν θέλει να γράψει κάτι μπορεί να μη το κάνει. Τους είπα ακόμα πως αν αυτό που θα μου γράψουν θέλουν να το μοιραστούν με τα υπόλοιπα παιδιά θα το κολλήσουμε σε ένα χαρτόνι . Αν όμως θέλουν να το μοιραστούν μόνο μαζί μου , δε θα το πω σε κανένα. Εννοείται πως έγραψα και εγώ κάτι....Αυτό ήταν ισχυρό κίνητρο για τους διστακτικούς.

Τελικά έγραψαν όλοι. Τέσσερα παιδιά μοιράστηκαν κάτι μόνο μαζί μου. Τα χαρτάκια αυτά δε θα τα φωτογραφίσω γιατί ποτέ δε ξέρεις ποιος διαβάζει το ιστολόγιο, Το μόνο που θα πω είναι πως χάρηκα που μου το εμπιστεύτηκαν και που ήθελαν να το ξέρω γι αυτους.


Εγώ τους έγραψα κάτι που δεν ήξεραν. Πως υπήρχε μεγάλη πιθανότητα στην αρχή να φύγω από το σχολείο. Δε τους άρεσε καθόλου η ιδέα και ρώτησαν 10 φορές "κυρία υπάρχει ακόμα αυτή η πιθανότητα ;  
Μέσα απο αυτή τη δραστηριότητα τα γνώρισα ακόμα περισσότερο. Έμαθα τι σκέφτονται , που δυσκολεύονται , τι νιώθουν για μένα....Γνωρίστηκαν και εκείνα μεταξύ τους , διαβάζοντας αργότερα τι είχαν γράψει και οι άλλοι.

Σας παρουσιάζω λοιπόν τι θα ήθελαν οι μαθητές μου να ξέρω γι αυτούς.






















21 Οκτωβρίου 2016

Ένα μήνα εκτάκι!

Πέρασε ένας μήνας και κάτι στο νέο σχολείο. Τελικά δεν επέστρεψα στο σχολείο της οργανικής μου. Οι πρώτες εβδομάδες ήταν πολύ ψυχοφθόρες.  Ναι επιστρέφεις, όχι δεν επιστρέφεις. Μια αναμονή που με είχε στεναχωρήσει και αγχώσει πολύ. Οι μαθητές μου με περίμεναν , το ίδιο και οι γονείς τους. Συναντούσα κάποιους στο δρόμο και κάθε πρωί με ρώταγαν "πότε θα έρθετε;". 
Στην επιστροφή απο νέο σχολείο κάποιες μέρες περνάω απο το παλιό σχολείο ώρα διαλείμματος. Αν με δει κάποιο απο τα παιδιά τρέχει και φωνάζει όλη την τάξη. Προσπαθούν με φιλήσουν αλλά δε φτάνουν και έτσι μου ζητάνε να πάω απο την πόρτα. Χαλάς χατήρι; Οταν σου λένε πως τους λείπω, πως με αγαπάνε. πως έκλαιγαν τις πρώτες μέρες.  Κάποια έμαθαν το πρόγραμμα πια.
"Την Πέμπτη κυρία θα σας περιμένω στα κάγκελα για να σας δώσω μια ζωγραφιά"


Πάμε όμως και στα  άλλα παιδιά τώρα. Η αλήθεια είναι πως όσο περνούσαν οι μέρες τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Απο τη μια ήθελα σαν τρελή να επιστρέψω στο παλιό σχολείο απο την άλλη ένιωθα άσχημα. Σκεφτόμουν πως αν φύγω τελικά πως θα αφήσω τα νέα παιδιά; Τόσα σχέδια έχουμε κάνει . Οι εκδρομές, τα πάρτι, συμμετοχή σε διαγωνισμούς ....τόσα έχουμε πει. Έτσι απλά μια μέρα θα πήγαιναν σχολείο και εγώ δε θα ήμουν εκεί; 
Ειδικά όταν ακούς πως η  τάξη αυτή έπαθε μετάλλαξη φέτος. Πως οι φωνές δασκάλας και παιδιών ήταν καθημερινότητα και φέτος σπάνια χρειάζεται να υψώσω πολύ τη φωνή. 
Υπήρχαν και πολλά θέματα στις σχέσεις τους , Πόση συζήτηση έχουμε κάνει. Δεν αφήνω τίποτα να περάσει απαρατήρητο. Μπαίνουμε μέσα απο το διάλειμμα και μιλάω , μιλάω, μιλάμε.
Ένα άλλο σοβαρό θέμα που υπήρχε στην τάξη ήταν ο ρατσισμός. Ναι ρατσισμός. Να ακουμπάει το παιδί ένα μολύβι και να το πετάνε στα σκουπίδια γιατί το άγγιξε. Φαντάζεστε τώρα τι συζήτηση έπεσε και γι αυτό το θέμα. 
Μια μέρα που έλειπε το συγκεκριμένο παιδί τους διάβασα μια ιστορία . 
Ενα παιδί είναι σε ένα καινούριο σχολείο και πολλά παιδιά του φέρονται άσχημα. Εκεί ανέφερα όλα όσα είχα δει και είχαν κάνει οι δικοί μου μαθητές και ακόμα περισσότερα.
Τα ρώτησα πως να νιώθει άραγε το παιδί αυτό, πως θα νιώθαμε εμείς αν ήμασταν στη θέση του. Τους μίλησα για το γυμνάσιο. Του χρόνου θα είστε σε ένα νέο σχολείο και εσείς , πως θα νιώσετε αν ας φερθούν έτσι;
Μιλήσαμε , μιλήσαμε και ακόμα μιλάμε.....Στο παιδί αυτό έδωσα πολλές αρμοδιότητες. Μοίραζε και μάζευε φυλλάδια ( τι θα έκαναν; θα πέταγαν τα τετράδια τους;)  , μπήκε σε ομάδα για μια εργασία  και γενικά του δίνω μεγάλη προσοχή και δείχνω πόσο σημαντικό είναι και αυτό το παιδί για την τάξη μας. 
Αυτό που με θύμωσε είναι το γεγονός πως πέρυσι η δασκάλα δεν είχε κάνει τι πο τα. Ναι τί πο τα. Όλα αυτά γινόταν μπροστά στα μάτια της και δεν το είχε αναφέρει καν στο σύλλογο. Εδώ να σημειώσω πως εγώ το εντόπισα απο την πρώτη μέρα.
Τα παιδιά λοιπόν μου είπαν πως η κυρία πέρυσι δεν έλεγε τίποτα και γονείς τους μου είπαν πως όχι απλά δεν έκανε τίποτα αλλά το ενίσχυε κιόλας. Ειλικρινά θα ήθελα να είναι κακοήθειες απέναντι στην συνάδελφο αλλά δεν είναι. Το παιδί πήγε πέρυσι το σχολείο αυτό και ελπίζω αυτή η χρονιά να είναι καλύτερη για εκείνο. Θα κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ....και πιστεύω θα τα καταφέρω. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. 
Προχθές φάγαμε πρωινό όλοι μαζί. Πόσο χάρηκα όταν ένα παιδί έδωσε απο το πρωινό του σε εκείνο το παιδί. Το άφησε να βάλει το χέρι του μέσα στο σακουλάκι του ενώ 1 μήνα πριν καθάριζε με αντισηπτικό την τσάντα του επειδή την είχε αγγίξει.

Σας χαιρετώ για την ώρα!